Stalnierdzewna.com - Największa w Polsce strona informacyjna o stali nierdzewnej

Proces łączenia stali nierdzewnej poprzez spawanie nie różni się od procesu łączenia innych stali. Ważnym czynnikiem mającym wpływ na jakość spoiny jest właściwy dobór odpowiedniego drutu spawalniczego oraz gazów osłonowych.

Spawalność – jest to zdolność do tworzenia za pomocą spawania, połączeń spełniających stawiane im z góry wymagania. Spawalność uzależniona jest nie tylko od właściwości spawanego materiału, ale także od przyjętej metody spawania, rozwiązania konstrukcyjnego spawanego obiektu oraz jego przeznaczenia. Przy spawaniu materiał w miejscu łączenia ulega stopieniu, przeważnie wraz z tym materiałem zwanym podstawowym lub rodzimym, topi się również tworząc spoinę, materiał dodatkowy czyli spoiwo.

Spawanie – łączenie materiałów topliwych, głównie metali i ich stopów, przez stopienie brzegów łączonych elementów bez wywierania nacisku (z dodatkiem lub bez spoiwa).

Rodzaje spawania:

Inne tematy:

Podstawy teorii spawania stali:

Połączenie spawane jest połączeniem materiałów powstałym przez ich miejscowe stopienie.

Spawania używa się go do łączenia metali (głównie stali) oraz do tworzyw sztucznych. Przy spawaniu niekiedy dodaje się spoiwa (dodatkowego materiału stapiającego się wraz z materiałem elementów spawanych), aby polepszyć właściwości spoiny.

Spoina - to szew spawalny. Dzieli się ze względu na:

1. Pracę jaką wykonują:

• spoiny nośne,
• spoiny szczelne,
• spoiny sczepne.

• czołowe,
• pachwinowe,
• krawędziowe
• otworowe

Dwiema najczęściej spotykanymi metodami spawania stali są:

- spawanie gazowe (stosowane przy spalaniu acetylenu w temperaturach do 3200oC)
- spawanie elektryczne

Połączenia spawane ze względu na ułożenie spawanych elementów względem siebie oraz na kształt spoiny dzielą się na:

• czołowe jedno- i dwustronne,
• pachwinowe,
• grzbietowe,
• otworowe,
• stykowe,
• zakładkowe,
• teowe,
• przyległe,
• krzyżowe.

Własności stali nierdzewnej podczas spawania:

Austenityczne stale nierdzewne (mały procent ferrytu w strukturze)

• podatne na gorące pękanie.
• Dobra odporność na korozję międzykrystaliczną w przypadku gatunków niskowęglowych i stabilizowanych.
• Doskonała udarność.
• Dobra ciągliwość.

Stale nierdzewne w pełni austenityczne

• Podatne na gorące pękanie w trakcie krzepnięcia.
• Dobra odporność na korozję międzykrystaliczną w przypadku gatunków niskowęglowych i stabilizowanych.
• Doskonała udarność.
• Dobra ciągliwość.

Ferrytyczne stale nierdzewne (półferrytyczne):

• Skłonne do wzrostu kruchości w wyniku rozrostu ziarn w temperaturze powyżej 1150 °C.
• Niska udarność
• Niska ciągliwość.
• Skłonne do korozji międzykrystalicznej.
• Obróbka cieplna w temperaturze około 800 °C przywraca własności mechaniczne i odporność na korozję międzykrystaliczną.

Stale nierdzewne czysto ferrytyczne:

• Podatne na kruchość poprzez rozrost ziarn powyżej 1150 °C.
• Zadowalająca ciągliwość oraz lepsza udarność w porównaniu z gatunkami półferrytycznymi.
• Zazwyczaj niewrażliwe na rozrost ziarna.

Stale typu Duplex:

• Niepodatne na gorące pękanie.
• Doskonała udarność i dobra ciągliwość w zakresie od – 40°C do 275°C.