Witam

Mikrostruktura materiału jest przestrzennym rozmieszczeniem faz, ich defektów strukturalnych oraz zespół relacji między nimi, który jest charakterystyczny dla materiału jako całości. Rzeczywista mikrostruktura jest trójwymiarowa czyli przestrzenna. Materiały metaliczne są nieprzezroczyste dla światła widzialnego co sprawia, że do bezpośredniej obserwacji mikroskopowej jest dostępny tylko przekrój materiału z płaszczyzną, zawierający mikrostrukturę płaską. Mikrostruktura płaska zawiera się w przestrzeni R2.
Jasne pole widzenia w mikroskopie jest wynikiem oświetlenia preparatu wiązką prostopadłą do jej powierzchni lub wiązką skośną. Pierwszy sposób oświetlenia daje obraz „płaski” z ostrymi i wąskimi konturami szczegółów. Przy oświetleniu skośnym efekt cieni od szczegółów reliefu powierzchni próbki daje obraz bardziej plastyczny i kontrastowy. Oświetlenie wiązką prostopadłą do powierzchni próbki uzyskuje się przez zastosowanie w oświetlaczu półprzeźroczystej płytki szklanej ustawionej pod kątem 45 stopni do osi optycznej obiektywu. Takie rozwiązanie konstrukcyjne oświetlacza zapewnia pełne wykorzystanie apertury obiektywu i tym samym jego zdolności rozdzielcze. Duże straty światła na płytce półprzeźroczystej w tym oświetlaczu zmieniają jednak jasność i kontrast obrazu. Dla zwiększenia jasności obrazu, koniecznej zwłaszcza przy mikrofotografii, należy używać silnych źródeł światła, np. lampy rtęciowej lub ksenonowej. Efekt skośnego oświetlenia uzyskuje się przez odchylenie wiązki oświetlającej od osi optycznej obiektywu. Praktycznie sprowadza się to do nie centrycznego ustawienia przysłony aperturowej lub wprowadzenia w bieg wiązki oświetlającej zamiast płytki półprzeźroczystej pryzmatu.
W celu realizacji metody ciemnego pola należy mikroskop odpowiednio przygotować. W mikroskopie metalograficznym między soczewką oraz zwierciadłem wprowadza się specjalną przysłonę pierścieniową (w rozwiązaniach konstrukcyjnych przysłony mogą być bardzo różne), która zmienia wiązkę światła padającego o przekroju cylindrycznym w wiązkę o przekroju pierścieniowym. W miejsce zwierciadła wprowadza się zwierciadło pierścieniowe. Obiektyw mikroskopu zostaje umieszczony w tulei zakończonej od spodu nachylonym pierścieniowym zwierciadłem (tzw. kondensor zwierciadlany ). Po przejściu przez przesłonę wiązka światła o przekroju pierścieniowym odbita na zwierciadle a następnie na kondensorze pada ukośnie na nasz przedmiot.
W rezultacie światło odbite od elementów przedmiotu, które nie są prostopadłe do osi obiektywu wchodzi do obiektywu i tworzy obraz. Natomiast światło odbite od elementów przedmiotu które są prostopadłe do osi obiektywu nie uczestniczy w tworzeniu obrazu. Skutkiem tego tło obrazu jest ciemne zaś elementy przedmiotu w postaci nierówności występuje w obrazie jako jasne. Obraz powstały w ciemnym polu jest negatywem obrazu pola jasnego.