Witam po nowym roku
Jeżeli chodzi o morfologie perlitu, czynników takowych jest kilka. Postaram się rozjaśnić te najważniejsze. I kolejno:
- szybkość przemiany,
- temperatura i skład chemiczny austenitu:
Jeśli austenit ochłodzony jest poniżej temperatury Ac1, to gdy temperatura i skład mieszczą się w obszarze pomiędzy krzywymi - Ac3 i Acm - może on się przemieniać w perlit. Na lewo od tego obszaru przemianę perlityczną poprzedza wydzielanie się ferrytu. Z prawej strony obszaru perytektycznego przemiana poprzedzona jest wydzielaniem się cementytu. W obszarze zakreskowanym austenit „przesycony” jest równocześnie ferrytem i cementytem –występuje tam cały zakres eutektoidalny.
Zmniejszenie się zawartości węgla w austenicie podnosi siłę pędna zarodkowania ferrytu i obniża cementytu, wzrost zawartości węgla wywiera efekt odwrotny. Obie siły pędne muszą zrównoważyć odpowiednie energie powierzchniowe i energie odkształceń sprężystych swoich zarodków i tym samym określają bariery zarodkowe.
- prędkość i czas zarodkowania kolonii perlitycznych,
Jeżeli przyjmiemy, że węglik jest fazą inicjująca przemianę, wówczas ferryt zarodkuje na powierzchni międzyfazowej austenit - cementyt. Każdorazowo, gdy po węgliku powstaje cząstka ferrytu tworzy się zarodek perlitu. W miarę upływu czasu rośnie liczba cząstek cementytu, przy których zarodkować może ferryt. Równocześnie poszczególne cząstki cementytu rosną powiększając powierzchnie międzyfazową austenit - cementyt przypadająca na każdą cząstkę. A więc w miarę upływu czasu rośnie liczba miejsc, w których zarodkować może ferryt i tym samym rośnie prędkość zarodkowania perlitu. Prędkość ta rośnie z kwadratem czasu, ale tylko dla małych przechodzeń i krótkich czasów przemiany, gdyż przy dużych przechodzeniach granice ziaren pokrywają się ciągłą warstewka perlitu i prędkość zarodkowania na granicach ziaren spada do zera. Kinetyka zarodkowania zależy od struktury austenitu (wielkości ziarna) i jego jednorodności.
Im drobniejsze ziarno i większe zróżnicowanie składu chemicznego, tym zarodkowanie jest szybsze, a struktura perlitu bardziej drobnoziarnista, gdyż powstaje więcej kolonii perlitu i są one mniejsze.
- szybkość wzrostu perlitu: jest wprost proporcjonalna do strumienia atomów i odwrotnie proporcjonalna do odległości między płytkami.
Szybkość wzrostu bardzo zależy od składu chemicznego austenitu, a nie zależy od jego struktury. Pierwiastki takie jak Mo, Cr, Mn, Ni zmniejszają szybkość wzrostu perlitu.
- wielkość ziarna wpływa na szybkość przemiany, im mniejsze ziarno tym przemiana zachodzi szybciej.