Głównym celem odpuszczania jest poprawa ciągliwości materiału i zmniejszenie naprężeń, chociaż następuje to kosztem obniżenia jego twardości. Obróbka ta polega na nagrzaniu uprzednio zahartowanego elementu, zazwyczaj do temperatury 550 °C. Czas obróbki na ogół nie przekracza 2 godziny. Niekiedy stosuje się trzykrotne odpuszczanie po 1 godzinie.

Rodzaje odpuszczania:

  • niskie (100 – 250°C)
  • średnie (250 – 450°C)
  • wysokie (450 – 600 °C)

 

Odpuszczanie niskie:

Odpuszczaniu niskiemu poddaje się zwykle narzędzia, wyroby nawęglane i hartowane powierzchniowo oraz łożyska, średniemu – resory i sprężyny, a wysokiemu – stale konstrukcyjne do pracy na gorąco. W tym przypadku odpuszczanie prowadzi do rozkładu austenitu szczątkowego.

Odpuszczanie średnie:

Jest stosowane w celu nadania obrabianym elementom wysokiej granicy sprężystości przy równoczesnym polepszeniu ich własności plastycznych. Takie własności powinny mieć sprężyny i resory.

Odpuszczanie wysokie:

Przy wysokim odpuszczaniu własności wytrzymałościowe (Rm, Re, HB) wyraźnie maleją, a plastyczne rosną. Wysokie odpuszczanie jest zalecane dla elementów maszyn wykonanych ze stali konstrukcyjnych, węglowych i stopowych oraz narzędzi do pracy na gorąco.

 

Ulepszanie cieplne – Prowadzi ono do uzyskania najlepszej kombinacji własności wytrzymałościowych i plastycznych. Przy odpuszczaniu twardość i wytrzymałość spadają, a ciągliwość (A5, Z i KC) rośnie. Po wysokim odpuszczaniu udarność jest bardzo wysoka, a stosunek Re/Rm osiąga wartość maksymalną. Jedynym problemem może być kruchość odpuszczania II rodzaju (odwracalna), która może wystąpić w przypadku powolnego chłodzenia stali stopowych po odpuszczaniu.

O autorze

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *